Her şey tartıda 118 kiloyu görmemle başladı. Vitrinlerde gördüğüm, beğendiğim hiçbir kıyafete giremiyordum, aynalara küsmüştüm. Arkadaşlarım ve ailem bir şey demiyordu ama benim için endişelendikleri belliydi. Sonunda bir gün kararımı verdim. Diyet yapacaktım. Kolay olmadı, 8 ay çaba verdim. Ama sonunda kazanan ben oldum…

Okurumuz Mustafa Özdemir anlattı! 10 yaşındaki oğlum Onur, bebekliğinden itibaren diğer çocuklardan farklıydı. 3 yaşında kendi kendine okumayı öğrendi, herkes oyuncaklarla oynarken o gazete okumayı tercih ediyordu. Ama biz bu farklılığın bir rahatsızlık olabileceğini hiç düşünmemiştik. Oysa oğlumuzun rahatsızlığı otizmdi ve tedavisi ne kadar erken başlanırsa o kadar kolaydı...

Doktorlar MS olduğumu söyleyip “psikoterapi yardımı alman lazım” dediği zaman hemen karşı çıktım. “Ne yardımı? Hallederim, bu hastalığı yenerim” diye çıkıştım. Tabiatım gereği biraz inatçıyımdır. Ama inatlaşmam iki ay sürdü. Baktım ki iyi değilim doktorumu aradım ve "ben psikoterapiye gitmeye karar verdim" dedim...

Çocuğuna baktığı zaman bir anne ne düşünür diye sorarsanız herkes farklı bir yanıt verecektir. Ama bu sorunun cevabı benim için çok özel. Ben 7 yaşındaki kızım Melissa’ya her baktığımda bir mucizenin etrafımda olması gibi bir şey görüyorum. Çünkü ona sahip olmak için tam 22 yıl bekledim…

Her şey üniversiteye hazırlandığım yıl başlamıştı. Her zaman 30 beden jean giyerken, o yıl 40 bedene kadar dayandım. Bir süre sonra diyet yapmaya başladım. Ama bu kez de kiloları önce hızla verip sonra iki katı geri alıyordum. İmdadıma yetişen, yurtdışında yaşayan bir arkadaşımın önerdiği "metabolizma hızlandırma diyeti" oldu...

Doktorlar MS olduğumu söyleyip "psikoterapi yardımı alman lazım" dediği zaman hemen karşı çıktım. "Ne yardımı? Hallederim, bu hastalığı yenerim" diye çıkıştım. Tabiatım gereği biraz inatçıyımdır. Ama inatlaşmam iki ay sürdü. Baktım ki iyi değilim doktorumu aradım ve "ben psikoterapiye gitmeye karar verdim" dedim...